Janusz Dyl (ur. 8 września 1954 w Pszczółkach k. Gdańska, zm. 20 lutego 2005 w Lublinie) – ksiądz pallotyn, dr hab. teologii (specjalizacja: historia teologii), wykładowca w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie oraz na KUL w Lublinie.
Życie Święcenia kapłańskie przyjął 2 maja 1981 w Ołtarzewie z rąk kard. Franciszka Macharskiego. Doktorem teologii na KUL został w 1986, habilitował się w 2002.
Był cenionym wykładowcą i pedagogiem studiującej młodzieży. Lubiany za specyficzne poczucie humoru, bezpośredniość i autoironię, a przy tym za swą wrażliwość i dobroć, szanowany zaś za dorobek naukowy.
Ks. Dyl zmarł nagle. Został pochowany 23 lutego 2005 na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie. Żegnały go setki studentów, profesorów i współbraci. 10 maja 2005 ks. Janusz Dyl został pośmiertnie wyróżniony przez studentów I roku teologii KUL tytułem Pedagoga roku w kategorii wykładowca. Nagrodę odebrał w jego imieniu współbrat pallotyn ks. Sławomir Pawłowski.