W listopadzie 1918 tworzył szwadron dywizyjny przy Grupy Operacyjnej „Bug” gen. Jana Romera. 18 grudnia 1918 jako podoficer byłych Legionów Polskich został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem stopnia podporucznika nadanego mu przez generała majora Edwarda Śmigłego-RydzaDz. Rozk. Wojsk. Nr 2 z 12 stycznia 1919 roku, poz. 55.. Następnie został przeniesiony do 7 Pułku Ułanów Lubelskich. W jego szeregach walczył w wojnie z bolszewikami, a po zakończeniu wojny służył w nim jako oficer zawodowy. W 1923 pełnił obowiązki komendanta kadry szwadronu zapasowego, w następnym roku pełnił obowiązki dowódcy szwadronu zapasowego, a w czerwcu 1927 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza. 12 kwietnia 1927 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 16. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Z dniem 3 listopada tego roku został przeniesiony służbowo na trzy miesiące do Biura Ogólno Administracyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w charakterze członka komisji przepisów służbowych o gospodarce materiałowej. W lipcu 1929 został przeniesiony do 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich w Starogardzie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Z dniem 1 czerwca 1930 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i skierowany na dwumiesięczny urlop, a z dniem 31 lipca tego roku został przeniesiony w stan spoczynku.