Władysław Stańczak (ur. 11 sierpnia 1901 w Gołębiu, zm. 6 listopada 1967 w Biłgoraju) – polski duchowny katolicki, członek ruchu oporu podczas II wojny światowej, ofiara represji komunistycznych w PRL.
Życiorys Kształcił się m.in. w Radomiu i Lublinie, gdzie w 1923 roku zdał maturę w Państwowym Gimnazjum im. Stanisława Staszica. W międzyczasie, podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku służył w 23 Pułku Piechoty. W latach 1923–1927 studiował w Seminarium Duchownym w Lublinie, którą to naukę zakończył święceniami kapłańskimi w dniu 19 czerwca 1927 roku. Następnie pracował jako wikary w parafiach w Piaskach (1927–1929), Zamościu (Kolegiata) (1929–1930), Józefowie k. Biłgoraja (1930) oraz Chełmie (Parafia Rozesłania św. Apostołów). W 1933 roku został proboszczem parafii Wszystkich Świętych w Depułtyczach.
Po wybuchu II wojny światowej ks. Stańczak był dwukrotnie – od listopada 1939 roku do marca 1940 roku oraz od października do grudnia 1940 roku – aresztowany przez Niemców za niewywiązywanie się z kontyngentu i osadzony na Zamku Lubelskim. W styczniu 1941 roku został zmuszony do opuszczenia parafii w Depułtyczach;