Był naturalnym konspiratorem i do 1906 roku utworzył podziemną grupę z około 25 zwolennikami, głównie w Dolnej Galilei. Kiedyś obserwował nowo przybyłych schodzących z łodzi w Jaffie w poszukiwaniu kolejnych rekrutów. Tam wypatrzył 20-letniego Davida Ben Guriona, którego zaprosił na konferencję założycielską tamtejszego oddziału Poalej Syjon – „Żydowskiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej na Ziemi Izraela” – w październiku 1906 roku. W konferencji uczestniczyła również jedyna inna grupa marksistowska z siedzibą w Jaffie, Rostowianie, grupa 30 młodych mężczyzn z Rostowa, którzy poświęcili się stworzeniu jednego arabsko-żydowskiego proletariatuTeveth (1987). p. 45.. Korzystając z obecności swoich zwolenników, Szochat zaaranżował wybór Ben Guriona na przewodniczącego, który wywarł wrażenie, nalegając, aby obrady odbywały się w języku hebrajskim. Ze względów praktycznych dyskusje odbywały się w języku rosyjskim i jidysz. Szochat sfałszował również tajne głosowanie, tak że on i Ben Gurion byli członkami 10-osobowego komitetu, któremu powierzono odpowiedzialność za napisanie manifestu. Powstały w ten sposób program Ramleha został przyjęty na drugim spotkaniu 15 delegatów, które odbyło się w styczniu następnego roku.