w dramacie jest typowym reprezentantem chłopstwa Isia – jej pierwowzorem była Jadwiga Tetmajer-Naimska, najstarsza córka Anny i Włodzimierza Tetmajerów, później malarka Rachela – jej pierwowzorem była Pepa Singer, córka karczmarza z Bronowic Żyd – jego pierwowzorem był Hirsz Singer, ojciec Racheli, karczmarz Nos – jego pierwowzorem był malarz Tadeusz Noskowski lub kombinacja Noskowskiego z malarzem Stanisławem Czajkowskim Maryna i Zosia – ich pierwowzorami były Maryna i Zofia Pareńskie, córki Elizy Pareńskiej, krakowskiej znajomej Wyspiańskiego; Zosia została później żoną Tadeusza Boya-Żeleńskiego Klimina – jej pierwowzorem była wdowa po wójcie, matka chrzestna Isi. O pierwowzorach postaci i rzeczywistym weselu pisał Tadeusz Boy-Żeleński w eseju Plotka o „Weselu”.
Postacie symboliczne mały|Kazimierz Kamiński jako Stańczyk, scena z prapremiery Wesela. Fot. Atelier „Zofia” (Wilhelm Kleinberg), 1901 mały|Stanisław Kuczborski, Taniec Chochoła ze sztuki S. Wyspiańskiego Wesele, 1904 (grafika z „Teki Melpomeny”) Tzw. osoby dramatu, są personifikacją lęków i marzeń postaci realnych. Chochoł – Rachela widzi w nim symbol poetycznego końca świata natury, mała Isia nie ma wątpliwości, że to „śmieć”, więc wygania go na pole. W zakończeniu dramatu niesie weselnikom jałowość i zatracenie.