Podkowę odnajduje Gospodyni i chowa do skrzyni „na zaś”, gest ten jest zapowiedzią zwycięstwa powstania za jakiś czas.
Sceny symboliczne Chocholi taniec – zniewolenie, uśpienie i marazm narodu. Zasłuchanie – bezczynne czekanie na cud. Zgromadzenie chłopów z kosami – nawiązanie do bitwy pod Racławicami, symbol gotowości chłopów do walki.
Wesele „lubelskie” w 1944 Wystawienie Wesela zapoczątkowało działalność Teatru Wojska Polskiego, utworzonego w zajętym przez Armię Czerwoną Lublinie. Wesele wybrano jako tekst jednocześnie wartościowy literacko i istotny dla narodowej wspólnoty. Reżyserem spektaklu był Jacek Woszczerowicz, który do Lublina przybył 10 września 1944 roku na zaproszenie Tadeusza Wołowskiego, ówczesnego szefa Wydziału Teatralnego Resortu Kultury i Sztuki PKWN. Była to pierwsza samodzielna praca reżyserska Woszczerowicza. Autorem muzyki do przedstawienia, którego premiera miała miejsce 29 listopada 1944 był Aleksander Barchacz. W rolach protagonistów zostali obsadzeni: Pan Młody – Jan Świderski, Poeta – Jan Kreczmar, Panna Młoda – Ryszarda Hanin, Kasper – Czesław Wołłejko, Rachel – Halina Kossobudzka.
Jan Kreczmar tak wspominał to wydarzenie: