Na kartach Księgi Mormona Informacje na ten temat zawiera 31. rozdział Księgi Almy, wchodzącej w skład Księgi Mormona. Zarówno samo istnienie, jak i opisywana funkcja podwyższenia są nierozerwalnie związane z odstępstwem Zoramitów i ich odłączeniem się od Nefitów. Z kart mormońskiej świętej księgi można również wywnioskować geograficzny kontekst, w którym wnoszono owo podwyższenie, zasadniczo w ziemi Antionum, graniczącej od wschodu z ziemią zarahemlską, nieopodal wybrzeża. Opis tego elementu architektonicznego zawarty jest natomiast w relacji z misji Almy do Zoramitów z około 74 p.n.e.
Rameumptom zajmował centralne miejsce w synagodze. Wykorzystywany był podczas cotygodniowej modlitwy – jedynego sformalizowanego przejawu zoramickiej religijności. Modlitwa ta, odmawiana na stojąco, na głos oraz indywidualnie miała ustaloną z góry, jednakową formę. Nie jest natomiast wiadome, czy tak zorganizowane nabożeństwo miało jakieś reguły co do kolejności, w której jego uczestnicy mieli odmawiać modlitwę. Jednocześnie da się zauważyć daleko posunięte u Zoramitów rozwarstwienie społeczne, z najbiedniejszymi warstwami społeczeństwa wypędzanymi z synagog i odcinanymi w ten sposób od jedynej akceptowanej formy kultu. Oddawanie czci na rameumptomie było jednocześnie uznane za jedyny sposób na poprawę sytuacji materialnej wiernego.