Oda Dytrykówna (ur. ok. 955, zm. 1023) – pierworodna córka Dytryka (Teodoryka), margrabiego Marchii Północnej z rodu Haldensleben, druga żona księcia Polski Mieszka I.
Wychowywała się w klasztorze pod wezwaniem Świętego Wawrzyńca w Kalbe (Milde) nad rzeką Mildą. Możliwe jest, że założyła ten klasztor, ponieważ na początku XII w., biskup Reinhard z Halberstadt wystawił dokument potwierdzający uposażenie klasztoru Świętego Wawrzyńca, wspomniał w nim, że to miejsce modlitwy powstało za sprawą „szczęśliwej pamięci margrabianki Ody”. Między 978 a 980, prawdopodobnie w 979 lub 980, została z klasztoru wyjęta, aby poślubić owdowiałego po śmierci Dobrawy księcia polskiego Mieszka I. Według źródeł w wyniku zawarcia małżeństwa uwolniono jeńców wojennych. Nie określono natomiast, na skutek jakiej wojny ci jeńcy zostali wzięci do niewoli. Jeśli przyjąć 978 rok, to przypuszczalnie stało się to po wojnie domowej w Niemczech, którą Mieszko I wykorzystał, by poszerzyć swoje wpływy na Połabiu. W 978 roku Otton II pokonał Czechy i rozpoczął przygotowania do wyprawy włoskiej. Aby ustanowić pokój na wschodzie, musiał pozyskać Mieszka I. W tym celu mógł pójść na ustępstwa: pozwolić mu na rozpoczęcie polityki w kierunku odebrania Czechom Małopolski i Śląska oraz umocnienia wpływów Polski na Połabiu.