Irena Veisaitė (ur. 9 stycznia 1928 w Kownie, zm. 11 grudnia 2020 w Wilnie) – litewska literaturoznawczyni, teatrolożka, aktywistka na rzecz praw człowieka.
Życiorys Była Żydówką. W latach 1934–1941 uczyła się w Gimnazjum im. Szolema Alejchema w Kownie. W szkole używała jidysz, zaś w domu z rodzicami rozmawiała po litewsku, rosyjsku i niemiecku. W 1938 rodzice się rozwiedli, ojciec wyjechał do Belgii.
Matka Ireny w lipcu 1941 została zabrana ze szpitala, w którym pracowała, do więzienia, w którym została zamordowana. Miesiąc później Irena trafiła do getta w Kownie.
W listopadzie 1943 uciekła z getta z pomocą przyjaciół rodziców (znakomicie znała litewski i mogła udawać Litwinkę). Ukrywała się pod zmienionym nazwiskiem w domu rodziny Stefanii Ladigienė, wdowy z szóstką dzieci. Irena pracowała w sierocińcu. 16 marca 1946 Sowieci aresztowali S. Ladigienė i wywieźli na Syberię.
W 1947 Veisaitė ukończyła Gimnazjum im. Salomėji Nėris w Wilnie, osiągając wyróżniające wyniki. Tego samego roku rozpoczęła studia lituanistyczne na Uniwersytecie Wileńskim. Zagrożona inwigilacją, wyjechała do Moskwy, gdzie miała krewnych.