Ujściańska Polana () – dawna polana pasterska na południowo-zachodnich stokach podszczytowych partii Babiej Góry w Beskidzie Żywiecko-Orawskim (obecnie w granicach Słowacji).
W dokumentach wspominana była już w 1615 r. jako Ustianska lub Ustianskeho – była w tym czasie terenem wypasowym gospodarzy z założonej w XVI w. na prawie wołoskim wsi Ujście (słow. Ústie, wieś w większości zatopiona w l. 1952-1953 wodami Jeziora Orawskiego, dziś Ústie nad Priehradou, dzielnica Trzciany). Mylnie nazwana przez H. Zapałowicza w 1880 r. Huściańską Polaną, później otrzymywała równie błędne nazwy: Huciańska Polana lub Huciska.
Leżała na grzbiecie krótkiego, szerokiego ramienia, odchodzącego ku południowemu zachodowi w rejonie Kościółków i ograniczonego od zachodu dolinką potoku Bystra (słow. Bystrá). Dolna granica polany znajdowała się na wysokości ok. 1200 m n.p.m. Polana ciągnęła się na długości ok. 800 m, do wysokości ok. 1440 m n.p.m., wkraczając już swym górnym końcem w strefę kosodrzewiny. Jej dolna część, na której stawał szałas (w pobliżu źródło), nosi nazwę Szczawiny (słow. Ščaviny). Jest rozróżnialna do dziś dzięki występowaniu kęp szczawiu alpejskiego. Resztki drewnianej koliby widoczne były jeszcze w latach 80. XX w.