W 1853 wraz z żoną zabiegał na dworze rosyjskim o zapewnienie synom sukcesji po gen. Eustachym Sanguszce. Współinicjator powstania, a następnie akcjonariusz kolei żelaznej Kraków-Lwów. Współzałożyciel w 1854, a następnie prezes Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Podczas wojny krymskiej współpracował z Hotelem Lambert. Wypowiadał się także na podstawie doświadczeń galicyjskich na temat planowanej reformy agrarnej w Królestwie Polskim m.in. w broszurze De l’emancipalion des paysans en Russie (Wiedeń 1860). Był wraz z Franciszkiem Smolką członkiem deputacji galicyjskiej do cesarza, która w 1860 upomniała się o spolszczenie szkół, sądów i urzędów w Galicji. Jako konserwatysta był przeciwnikiem powstania styczniowego, po jego wybuchu zorganizował jednak wraz z żoną w Gumniskach szpital dla rannych powstańców. Wpłacił także 5510 złotych reńskich na rzecz pożyczki narodowej.