wraca do włości klasztornych OCist..
Spory graniczne między klasztorami cysterskimi: jędrzejowskim i koprzywnickim o dobra w tej wsi spowodowały, że ten ostatni w 1424 roku zdecydował się sprzedać rolę mieszczanom koprzywnickim zwaną Sierocina i łąkę zwaną Długa wraz z zagajnikiem (z wyjątkiem gaju zwanego Konow). Te dwa klasztory jeszcze później (1460 i 1477) toczyły między sobą spory graniczne (głównie posesoryjne) o dobra w Łukowcu.
W 1578 r. Łukowiec (jak i pobliskie Błonie) były we władaniu urodzonego Jędrzeja Niedrzwickiego z Niedrzwicy, który płacił podatek z 4,5 łana, 9 kmieci, 1 zagrodnika, 2 komorników i 2 ubogich.
W 1827 r. Łukowiec miał 13 domów i 142 mieszkańców; był wsią prywatną (ziemiańską) należącą do parafii w Łoniowie.
W 1884 r. Łukowiec był osadą wiejską, w której było 16 domów i 148 mieszkańców na 171 morgach; miejscowy folwark (administracyjnie należał do klucza łoniowskiego) miał powierzchnię 254 morgi (z czego 187 mórg gruntów ornych i ogrodów, 41 mórg łąk, 8 mórg pastwisk, 3 morgi wód, 15 mórg placów i nieużytków), 6 budynków z drzewa, młyn wodny, wiatrak i cegielnię.