Epidemia dżumy na Malcie w 1655 – niewielka epidemia dżumy () na wyspie Malcie, będącej wówczas pod rządami zakonu św. Jana. Ognisko pojawiło się w Kalkarze, a kilka przypadków odnotowano w Żabbar i na terenach miejskich wokół Grand Harbour. Wprowadzono środki restrykcyjne, a wybuch epidemii został powstrzymany po spowodowaniu 20 zgonów.
Tło W momencie wybuchu epidemii Malta była rządzona przez Zakon św. Jana. W latach 1592–1593 epidemia dżumy zabiła około 3000 osób na wyspie, a w 1623 mała epidemia spowodowała zgon ok. 40 osób.
Wybuch choroby thumb|Kalkara Creek i Kalkara – miejscowość, gdzie odnotowano pierwsze przypadki
W 1655 dżuma została przywleczona na Maltę przez statki, które przypłynęły na wyspę ze wschodniej części Morza Śródziemnego. Były zakotwiczone w Kalkara Creek, a chorobę po raz pierwszy wykryto u mężczyzny z wioski Kalkara, który miał z nimi kontakt. Zaraza rozprzestrzeniła się na innych członków tej rodziny w Żabbar (Tully podaje Żejtun), a lekarze zostali poinformowani o prawdopodobieństwie wystąpienia choroby zakaźnej.