mały|409x409px|Adam Przybylski,Wojna Polska 1918–1921 Bitwa pod Rohoźną – walki polskiej Dywizji Jazdy gen. Aleksandra Karnickiego z oddziałami sowieckich 4. i 14 Dywizji Kawalerii, ze składu 1 Armii Konnej Siemiona Budionnego, toczone w okresie ofensywy Frontu Południowo-Zachodniego w czasie wojny polsko-bolszewickiej.
Geneza Po spektakularnym sukcesie wojsk polskich na Ukrainie i zajęciu 7 maja 1920 Kijowa, front ustabilizował się na linii od Prypeci, wzdłuż Dniepru, przez Białą Cerkiew, Skwirę, Lipowiec, Bracław, Wapniarkę do Jarugi nad Dniestrem.
Armia Czerwona wykorzystała okres zastoju na reorganizację sił i przygotowanie ofensywy. W rejon działań przybyła 1 Armia Konna Siemiona Budionnego. 26 maja rozpoczęła się sowiecka ofensywa na Ukrainie. Przed frontem sowieckiej Konnej Armii stały polskie 15 i 7 Dywizja Piechoty, a na przedpolu tej ostatniej w obszarze Pustowarowa - Dywizja Jazdy gen. Aleksandra Karnickiego. Po odparciu pierwszego natarcia wojsk Budionnego dowódca Frontu Ukraińskiego postanowił rozbić wycofującą się spod Lipowca sowiecką kawalerię uderzeniem polskiej dywizji jazdy, przy współudziale 27 pułku piechoty działającego ze Skwiry.