Władza w kraju przeszła w ręce prymasa-interrexa, Mikołaja Prażmowskiego, zwolennika obozu profrancuskiego.

Kandydaci do tronu Do walki o polski tron przystąpiły dwa zwalczające się nawzajem frakcje: profrancuskie i prohabsburskie. Kandydatura francuska wypłynęła już w 1658 roku, kiedy Ludwika Maria zaczęła dążyć do elekcji vivente rege Henryka Juliusza d’Enghien. Jednak Francja popierała od 1664 roku kandydaturę jego ojca, księcia Ludwika – Wielkiego Kondeusza, a od 1667 roku oficjalnym kandydatem francuskim stał się książę Filip Wilhelm. Stronnictwo prohabsburskie wystawiło na kandydata Karola Lotaryńskiego, generała cesarskiego, popieranego przez Austrię ze względu na jego projektowane małżeństwo z Eleonorą Habsburżanką, siostrą cesarza Leopolda I. Do polskiego tronu zgłosiła się również strona moskiewska. Jako kandydata zgłoszono cara Aleksego Michajłowicza lub jednego z jego synów (Aleksy lub Fiodor). Kandydatura była wspierana przez litewskich Paców, liczących na uspokojenie walk na granicy Wielkiego Księstwa litewskiego z Moskwą. Kolejnym kandydatem z obozu francuskiego był Jakub Stuart, książę Yorku. Jako katolik nie był zbyt lubiany w Anglii, dlatego Ludwik XIV, u którego wcześniej Jakub odbył służbę, zarekomendował jego kandydaturę na tron. Egzotyczną kandydaturę stanowił chan krymski Adil Girej.