Koniec epidemii thumb|Cmentarz św. Teodoro w Siggiewi był używany podczas epidemii. W dniu 14 czerwca stwierdzono, że na Malcie jest wystarczająca ilość środków medycznych, a ograniczenia nałożone na niektóre obszary Valletty zostały zniesione dwa dni później. Dżuma trwała osiem miesięcy i ustąpiła w sierpniu. Ostatnia ofiara zmarła 30 sierpnia w Ħax-Xluq niedaleko Siġġiewi. 24 września 1676 koniec epidemii świętowano usuwaniem barykad, strzelaniem z broni palnej, biciem w dzwony i procesjami.
Wpływ na populację Liczba ofiar śmiertelnych Większość źródeł zgadza się, że epidemia zabiła około 11 300 osób z populacji około 60 000 do 70 000. Archiwa Zakonu odnotowały tylko 8726 zgonów, podczas gdy inne źródła podają liczbę ofiar na 8732 lub szacują, że było to między 11 000 a 12 000. Ta liczba ofiar śmiertelnych sprawia, że epidemia ta uznawana jest za najgroźniejszą epidemię dżumy na Malcie.
W miastach w wyniku epidemii zmarło około 9 000 z 22 000 ludzi w nich mieszkających, co stanowi 41% populacji. Spośród nich co najmniej 2057 zmarło w Valletcie, 1885 w Senglei, 1790 w Birgu i 1320 w Bormli.