Do wiosny 1942 AFŽ udało się utworzyć siatkę ok. 2000 kobiet, które organizowały demonstracje przeciwko działalności Ustaszy. Jako że tylko Żydzi i prawosławni byli prześladowani, muzułmanki mogły poruszać się swobodnie, co sprawiło, że stały się nieocenione dla działalności ruchu oporu. Ich burki pozwalały na przenoszenie bez ryzyka zatrzymania i przeszukania kontrabandy, w tym broni. Taką strategię działania przyjęły także aktywistki, które w normalnych okolicznościach nie nosiły strojów muzułmańskich, czyli katoliczki i prawosławne. Po porażce partyzantów po czwartej ofensywie antypartyzanckiej w marcu 1942 AFŽ wzięło na siebie całą odpowiedzialność za działalność pozostałego w Hercegowinie w mieście Mostar ruchu oporu.
Prawa kobiet i feminizm alt=Rada Vranješević przemawiająca na Stanowej Antyfaszystowskiej Radzie Wyzwolenia Narodowego Bośni i Hercegowiny.|lewo|mały|Rada Vranješević, członkini AFŽ, przemawiająca na pierwszym zgromadzeniu ZAVNOBiH Przywództwo partii komunistycznej, pomimo szczerych chęci poprawienia statusu kobiet, postrzegało AFŽ jedynie jako mało istotną organizację, poprzez którą kobiety będą wciągane do ruchu oporu. Jednak mimo tego seksistowskie i patriarchalne wartości wśród zarówno mężczyzn, jak i kobiet obecnych w partii, były przeszkodą dla ruchu oporu.