thumb|Stanowisko Volkssturmu na linii Odry. Żołnierz z lewej strony uzbrojony jest w jeden z karabinów serii volksstrumgewehr – VG 1-5 Volkssturmgewehr (z niem. karabin Volkssturmu) – seria skrajnie uproszczonych, niskiej jakości karabinów i karabinków opracowanych w III Rzeszy pod koniec II wojny światowej, dla oddziałów Volkssturmu.
Historia Dramatyczna sytuacja militarna III Rzeszy doprowadziła do powołania we wrześniu 1944 r. Volkssturmu, formacji o charakterze pospolitego ruszenia, w skład której powoływano osoby często w wieku pozapoborowym. Jako że jednostki te charakteryzowały się niską wartością bojową i przeznaczone były do działań na tyłach frontu, uzbrajano je przede wszystkim w broń drugiej jakości: przestarzałą lub zdobyczną. Ilość tego typu broni i zasilającej jej amunicji była jednak ograniczona, a niewydolna gospodarka w ostatnich miesiącach wojny nie mogła zapewnić Volkssturmowi wystarczającej ilości uzbrojenia. Aby temu zaradzić, utworzono Primitiv-Waffen-Programm, mający na celu opracowanie broni strzeleckiej o jak najprostszej konstrukcji, którą można było łatwo i szybko produkować. Efektem było opracowanie szeregu prymitywnych karabinów i karabinków określanych jako Volksstrumgewehr (skr.