Wejście do jaskini znajduje się na wysokości ok. 1410 m n.p.m., w dolnej części prawej ścianki niewielkiej rozpadliny skalnej, usytuowanej nieco na południe od linii grzbietu i biegnącej nim granicyMidowicz Władysław (red.): Złota Studnia, [w:] Mała Encyklopedia Babiogórska, wyd. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1992, , s. 100.. W pobliżu znajduje się jeszcze druga, mniejsza jaskinka o nazwie Złota Studnia II.
Jaskinia leży w granicach strefy ścisłej ochrony „A” słowackiego Obszaru Chronionego Krajobrazu Górna Orawa (dawniej rezerwat przyrody Babia hora).
Historia Jaskinię odkrył dla współczesnej nauki w 1924 r. Zdzisław StieberZdzisław Stieber: Ślady po dawnych pracach górniczych na grzbietach górskich w Beskidach Zachodnich, Wierchy R. 2, 1924, s. 254–255.. Zdołał on wówczas zwiedzić jedynie wąski górny korytarz. Komin i dolny korytarzyk, prowadzący do małej komory, przeszli w Nowy Rok 1925 r. Józef Merta i Władysław Midowicz, którzy też nadali jaskini obecną nazwę. Długość jaskini niewiele przekraczała 10 m, jednak pomimo tego przez długi czas była uważana za najdłuższą jaskinię Babiej Góry.