Zaprawy te stosowano także do utrwalenia uzyskanego koloru. Na efekt zabarwienia tkaniny ma wpływ wiele czynników – rodzaj włókna, ich właściwe przygotowanie, rodzaj barwnika, jakość wody (zwłaszcza zawartość soli żelaza, wapnia), temperatura kąpieli (głównie jej niezmienność podczas farbowania), czas farbowania, materiał z jakiego wykonane jest naczynie do farbowania. Naczynia aluminiowe wchodząc w reakcję z roztworem barwnika powodowały rozjaśnienie tkaniny, żelazne powodowały efekt przyciemnienia.
Do pierwszej połowy XIX wieku stosowano do farbowania barwniki naturalne – roślinne, zwierzęce oraz mineralne. Ze względu na sposób działania na włókna barwniki dzieli się na: barwniki stosowane bezpośrednio na tkaninę (indygo, kurkuma) barwniki, których działanie poprzedzone jest stosowaniem zapraw (bejc) przygotowujących włókna do procesu farbowania i utrwalających.
Barwniki roślinne uzyskiwano z różnych części roślin.