Pozostawał czerwony, żywiczny barwnik odporny na działanie czynników zewnętrznych. Rezeda (Reseda luteola) – żółty barwnik. Zbiór rośliny przeprowadzano następnego roku w lecie. Zbierano ją całą (barwnik występował we wszystkich częściach rośliny), wiązano w snopki i suszono. Farbiarze gotowali ją w kotłach aby pozyskać barwnik. Szafran uprawny (Crocus sativus) – żółtopomarańczowy barwnik. Kwiaty zbierano jesienią, barwnik zawarty jest w pręcikach i znamionach słupka. Do uzyskania 125 g barwnika potrzeba 20 tysięcy kwiatów. Kurkuma długa (Curcuma longa) – żółtopomarańczowy barwnik. Barwnik zawarty jest w palczastym kłączu. Po wykopaniu gotowało się go we wrzątku lub zaparzało, suszyło, pozbawiało okrywy i następnie mieliło.
Stosowano także korę drzew jak dąb, brzoza, korę kruszyny, narośla (galasy), łuski cebuli, kwiaty chabra bławatka, rdest ptasi, jagody bzu czarnego, dziurawiec i inne.
Pozyskiwanie barwników ze świata zwierzęcego Mięczaki z rodziny rozkolcowatych (Murex trunculus, Purpura haemastoma – barwnik purpurowy, Murex brandaris - fioletowy) Mięczaki w muszlach zbierano jesienią i zimą.