Następnie został zweryfikowany w stopniu kapitana lekarza weterynarii w służbie czynnej ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. W 1924 jako oficer nadetatowy KOSK I był przydzielony do 1 psk. Został awansowany na stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. W tym czasie nadal był oficerem 1 psk. W 1932 był p.o. szefa weterynarii Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. Został awansowany na stopień podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935. Przed 1939 uzyskał stopień doktora. W Przemyślu w latach 30. praktykował jako lekarz weterynarii. Według stanu z marca 1939 sprawował stanowisko szefa weterynarii w DOK X.
19 lipca 1924 w Sanoku poślubił Stefanię Pytel (ur. 1899), córkę tamtejszego profesora gimnazjalnego Adama Pytla. Po wybuchu II wojny światowej ewakuował się wraz z wojskiem na stronę Zaleszczyk. W tym czasie jego żona z dwiema córkami wyjechała z Przemyśla pociągiem który przed dotarciem do Chyrowa został zbombardowanym w wyniku czego jedna córka poniosła śmierć na miejscu, druga zmarła w szpitalu, a żona została ranna.
Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, zamieszkując z żoną w Edynburgu. W tym kraju zmarł i tam został pochowany.