Obecnie jest to trzykondygnacyjna, dwutraktowa, trójskrzydłowa, kalenicowa od ul. Kiełbaśniczej i kalenicowo-szczytowa od ulicy Łaziennej kamienica z wewnętrznym dziedzińcem. Dziedziniec połączony jest z frontem kamienicy sienią przejazdową wychodzącą w osi siedmioosiowej elewacji od strony ulicy Kiełbaśniczej. Sień przejazdowa od tej strony zakończona jest portalem datowanym na 1800 rok. Sień, jak i wnętrza nakryte są sklepieniami sieciowym, kolebkowymi i kolebkowymi z lunetami, w piwnicy wspartymi na środkowym filarze.
Wejście do budynku znajduje się w drugiej osi od strony południowej. Okna na pierwszej kondygnacji otoczone są fasciowymi opaskami. We wnętrzu budynku zachowały się sieciowe sklepienia skarbca, malowane renesansowe stropy, wczesnobarokowy (z 3. ćw. XVII wieku) wystrój sztukatorski sufitu oraz renesansowe kolumny międzyokienne na I piętrze z 1549 roku i dwa profilowane portale w sieni z gmerkami i datą „1520”. Do momentu remontu budynek był zakończony więźbą dachową datowaną na 1549 rok i sygnowaną nazwiskiem Melchiora Solcza (Michaela Scholtza). W 1933 roku w kamienicy przeprowadzono kolejne przebudowy wnętrza.