thumb|240px|Oznaczenia kodowe pistoletów Makarowa produkowanych w (od lewej) NRD, ZSRR i Bułgarii thumb|240px|Pistolet M thumb|240px|IJ-70 (wersja PM na rynek cywilny) Pistolet Makarowa (PM) (ros. Пистолет Макарова – ПМ) – radziecki pistolet samopowtarzalny kalibru 9 mm, produkowany od końca lat 40. XX wieku. Stanowił podstawową radziecką broń służbową wojska i służb mundurowych. Działa na zasadzie odrzutu zamka swobodnego. Magazynek mieści 8 nabojów 9 × 18 mm (znanych od tego pistoletu jako nabój Makarowa).
Historia W lipcu 1945 roku, tuż po zakończeniu II wojny światowej w Europie, w Związku Radzieckim ogłoszono konkurs na nowy pistolet służbowy, mający zastąpić używany dotychczas pistolet TT. Nowy pistolet miał być przede wszystkim mniejszy i lżejszy oraz bardziej niezawodny (i to w różnych warunkach) oraz celniejszy. Ponieważ zdecydowano, że zasadnicze uzbrojenie części oficerów będzie stanowił nowy karabinek automatyczny na nabój pośredni, nowy pistolet miał służyć już tylko do samoobrony i ewentualnego wymuszania posłuszeństwa, wobec tego nie musiał strzelać silnym nabojem. Konsekwencją było oparcie działania broni na zasadzie odrzutu zamka swobodnego, pozwalającej na uproszczenie konstrukcji.