Podczas Wiosny Ludów i powstania wielkopolskiego 1848 roku weszła w skład Dyrekcji Opieki dla Rannych - pełniła wówczas jako pielęgniarka w lazaretach w Śremie i Miłosławiu. W 1853 została przez władze pruskie wydalona z kraju jako cudzoziemka podejrzana o kontakty z emigracją. Wyjechała wówczas do Paryża, gdzie pracowała jako nauczycielka, była również współpracowniczką pisma "Szkoła polska", wydawanego przez Towarzystwo Pedagogiczne pod redakcją Ewarysta Estkowskiego. Prowadziła też szeroką działalność charytatywną, opiekując się najuboższym emigrantami. Od 1860 wychowywała i opiekowała się dziećmi swego brata Ksawerego osieroconego przez matkę a niebawem także przez ojca. W 1871 roku powróciła do Wielkopolski i ostatnie lata spędziła w Miłosławiu w domu Mielżyńskich. Po nagłej śmierci została pochowana w Kościanie.
Przypisy
Literatura Helena Łuczak-Kozerska, Bolewska Marja Ksawera Eufrozyna (1810- 1877), Polski Słownik Biograficzny, t. 2, s.286
Kategoria:Urodzeni w 1810 Kategoria:Zmarli w 1877 Kategoria:Polskie działaczki kobiece XIX wieku