PSChD nie udało się nawiązać współpracy ze Stronnictwem Narodowym, jednak w 1929 weszło ono w skład antysanacyjnego Centrolewu wspólnie z PSL „Piast”, PSL „Wyzwolenie”, Narodową Partią Robotniczą, Polską Partią Socjalistyczną i Stronnictwem Chłopskim. W wyborach parlamentarnych w 1930 partia wystartowała jednak niezależnie od Centrolewu jako Katolicki Blok Ludowy, wystawiając listę jedynie w 7 okręgach (1/3). Lokalnie zawierała sojusze: z PSL „Piast” i NPR na Śląsku„Polonia” z 1930, nr 2166, s. 1., z PSL „Piast” w Małopolsce Zachodniej, z SN na Kresach i z sanacyjnym BBWR w Małopolsce Wschodniej. PSChD uzyskało 15 mandatów poselskich i 6 senatorskich. Centrolew rozpadł się w 1931. W listopadzie tego samego roku od partii odłączyły się współpracujące z sanacją organizacje z Małopolski Wschodniej (województw lwowskiego, stanisławowskiego i tarnopolskiego). W 1933 z PSChD odeszła kolejna grupa działaczy, która wspólnie z wcześniejszymi rozłamowcami utworzyła 2 lutego 1934 prosanacyjne Zjednoczenie Chrześcijańsko-Społeczne. W 1935 z kolei odeszły grupy antysanacyjne, które utworzyły Chrześcijańskie Stronnictwo Ludowe i Stronnictwo Chrześcijańskiej Demokracji.