Dla ułatwienia przędzenia wykonywano również przęślice przymocowane prostopadle do oheblowanej w formie podłużnej stopy deseczki, zwanej przysiadką, na której siadała prządka, utrzymując w ten sposób drążek – kij przęślicy w pionie. Do kija przymocowywano drążek – krężel (krężołek), który mógł mieć formę rzeźbionego drążka, bądź łopatki. Nie musząc wówczas trzymać przęślicy, mogła ona używać lewej ręki wyłącznie do dozowania poboru włókien z kądzieli. Przęślice z przysiadką stawiano na ławce, stołku, czy innym siedzeniu, gdzie pracowała prząśniczka. Istniały również przęślice wolnostojące, z podstawką na nóżkach – tak zwane przęślice stołeczkowe. Przęślice łopatkowe zwykle robiono z przysiadką, a przęślice stołeczkowe miały formę rzeźbionego pionowego drążka umocowanego na niskim stołeczku, u góry mając czasem rzeźbienia w formie okółkowej.
Przęślica może być również jedną z części kołowrotka, umieszczaną przy szpulce, choć zdarzają się kołowrotki nie posiadające wspornika do którego przymocowana jest przęślica, a używane z przęślicą przysiadkową.
Wraz ze współczesną modą na ręczne przędzenie pojawiły się przęślice nadgarstkowe – „wrist distaff”, złożone ze sznurowej bransoletki z frędzlem zakończonym koralikami. Na frędzel nawija się kądziel.