Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przebywał w Warszawie (około 1919), od 1920 do 1921 w klasztorze w Nieszawie. Od 1921 do 1925 był w klasztorze w Poznaniu, gdzie od 1922 do 1924 sprawował stanowisko gwardiana i rektora kościoła. Od 1920 do 1923 oraz od 1924 do 1927 pełnił funkcję kustosza kustodii warszawskiej. W 1926 przebywał znowu w Krakowie, a od 1926 do 1930 był kustoszem kustodii krakowskiej. W 1929 był w klasztorze w Przemyślu. Od 1931 do 1933 był w klasztorze w Warszawie, gdzie był wikariuszem, od 1932 prefektem klasztoru oraz pełnił obowiązki rekolekcjonisty. Od 1933 był w klasztorze w Łagiewnikach, a w 1934 ponownie był wikariuszem w warszawskim klasztorze. Od 1934 do 1938 był w klasztorze w Gnieźnie. Od 1938 w kolejnych latach przebywał ponownie w klasztorze w Sanoku.
Podczas II wojny światowej w trakcie okupacji niemieckiej został tam aresztowany, a przyczyną aresztowania była najprawdopodobniej denuncjacja, której dokonała dziewczyna, wcześniej upomniana przez niego podczas spowiedzi za utrzymywanie kontaktów z Niemcami. Był osadzony w więzieniu w Sanoku od 15 czerwca 1942. Przebywał tam do 18 sierpnia 1942, po czym został przetransportowany do Tarnowa. Następnie został skierowany do obozu koncentracyjnego KL Auschwitz, gdzie zmarł 10 października 1942 na skutek wycieńczenia i głodu.