Po badaniach lekarskich i odpoczynku 24 maja został przydzielony do dywizjonu 309. 2 lipca przeszedł do 84 GSU, jednostki pomocniczej 84 Grupy Myśliwskiej. Z początkiem sierpnia został przydzielony do dywizjonu 317, gdzie 23 sierpnia objął stanowisko dowódcy eskadry. 1 lutego 1945 r. przeniesiono go do dowództwa 1. Polskiego Skrzydła Myśliwskiego, 23 października został ponownie skierowany do dywizjonu 317 na stanowisko dowódcy eskadry B. 22 grudnia powrócił do służby w macierzystym dywizjonie 302 na stanowisko dowódcy eskadry A. 30 kwietnia 1946 r. zawarł związek małżeński.
Po demobilizacji zdecydował się na powrót do Polski. Uniknął komunistycznych represji, zamieszkał z matką i żoną w Kutnie. Pracował jako dyrektor Węglokoksu, w Polskiej Żegludze Morskiej, w latach 1968–1972 był attaché do spraw morskich przy ambasadzie polskiej w Nigerii.
Zmarł 13 kwietnia 1972 r. w Warszawie, został pochowany w Szczecinie na cmentarzu Centralnym (kwatera 45B, rząd 21, grób 1).
Podczas II wojny światowej wykonał 192 loty bojowe w czasie 255 godzin i 20 minut, zestrzelił dwa samoloty nieprzyjaciela na pewno i jeden prawdopodobnie. Na liście Bajana został sklasyfikowany na 137.