Historia zdobywania Pierwsze wejścia na Gerlach nie były dokładnie odnotowane. Zapewne jeszcze w XVIII i na początku XIX w. jego stoki były penetrowane przez spiskich myśliwców, ale nie wiadomo jak wysoko mogli oni docierać. Jest wielce prawdopodobne, że na któryś z wierzchołków Gerlacha dotarli ok. 1820 r. austriaccy topografowie wojskowi, przygotowujący tzw. franciszkowe zdjęcie Węgier. Jak zauważył bowiem Józef Nyka, na przechowywanej w wiedeńskim Kriegs-Archiwum (oddział austriackiego Archiwum Państwowego) rękopiśmiennej mapie z 1822 r., będącej wynikiem tych prac, ...podejrzanie wiernie nanieśli (...) grzędy opadające ku Dolinie Batyżowieckiej, a w Kotle Gierlachowskim zaznaczyli nawet morenkę tarasującą wylot.
Najprawdopodobniej w 1834 r. na szczycie stanęli – podczas polowania na kozice – niejaki Gelhof, murarz i drobny przedsiębiorca budowlany z Wielkiej (dziś część Popradu), jego szwagier, nauczyciel szkoły w Nowej Leśnej Johann Still, młynarz z Wielkiego Sławkowa Martin Spitzkopf-Urban oraz dwóch innych, nieznanych „koziarzy”. Wejście to zostało potwierdzone pisemnie dopiero w 1874 r. w liście Johanna Stilla, złożonym na ręce Antona Döllera, w tym czasie członka zarządu Węgierskiego Towarzystwa Karpackiego. 11 sierpnia 1855 r. na szczycie stanęli dwaj polscy botanicy Zygmunt Bośniacki i ks.