W roku 1875 zanotowano już sześć wejść. Dziewiątym było w czerwcu wejście wiedeńskiego turysty dra Oskara Simony’ego z Samuelem Horvayem. Następnym 31 lipca wejście węgierskiego profesora wiedeńskiego Theresianum Dionizego Dezső z towarzyszami oraz przewodnikami Johannem Stillem i Martinem Spitzkopfem. Jednym z kolejnych w tym samym roku – wejście z 19 sierpnia, w którym uczestniczyli m.in. Tytus Chałubiński z synem Ludwikiem i Walery Eljasz-RadzikowskiX: Karta z „Raptularza” W. Eljasza, w: „Wierchy” R. 26, Kraków 1957, s. 293–294.. Wejście nastąpiło od strony Doliny Wielickiej, najprawdopodobniej drogą księdza Stolarczyka z poprzedniego rokuWójcik Zbigniew: Chronologia tatrzańskich wypraw Chałubińskiego, w: „Wierchy” R. 30, Kraków 1962, s. 170–179..
Od 1876 r. szczyt zaczął być już intensywnie zwiedzany. M. in. w 1902 r. drogą z Doliny Wielickiej wszedł nań z przewodnikiem Andrzejem Zwijaczem Hugo Zapałowicz. Zimą szczyt zdobyli pierwsi Janusz Chmielowski, Károly Jordán oraz przewodnicy: Klemens Bachleda, Johann Franz (senior) i Paul Spitzkopf-Urban w dniu 15 stycznia 1905 r.