Początkowo aktywność reformatorska, mimo zainicjowania jej przez przywódców, miała generalnie spontaniczny charakter. Dochodziło do masowych ceremonii ponownych chrztów, pospiesznych wyznań grzechów przesyconych optymizmem i pragnieniem duchowego odrodzenia. Stopniowo wszakże zaczęły się ujawniać w łonie młodego ruchu tendencje bardziej legalistyczne, akcentujące ład, porządek oraz wysokie wymagania przywódców kościelnych. Szczególnie silne były one w Salt Lake City, zatem w siedzibie władz Kościoła. Każdemu ze stołecznych okręgów mormońskich przydzielono dwóch misjonarzy domowych. Wyposażeni w składający się z dwudziestu siedmiu pytań katechizm odwiedzali oni domostwa świętych próbując ustalić, czy zamieszkujące je osoby żyją zgodnie z oczekiwanymi standardami moralnymi. W razie potrzeby pomagali też w utrzymywaniu higieny osobistej, weryfikowali częstość uczęszczania na spotkania sakramentalne i upewniali się, czy ich podopieczni żyją w zgodzie z dziesięcioma przykazaniami. Do ponownych chrztów doszło w Salt Lake City wczesną wiosną 1857. Okres ten generalnie uznaje się za kres reformacji, choć rozbudzony przez nią zapał trwał do połowy 1858.