Język prawa jest językiem specjalistycznym oraz podjęzykiem języka narodowego. Posiada zasady fonetyki oraz wiele terminów wspólnych z językiem narodowym, natomiast zawiera słownictwo, terminologię i leksykę właściwe tylko prawu. Jest szczególnym rodzajem języka specjalistycznego, ponieważ „zmusza do częstych porównań w celu wydobycia konkretnej rzeczywistości prawnej, politycznej i społecznej z jednoczesnym uwzględnieniem aspektów językowych i prawnych konkretnego terminu lub konkretnego pojęciaPieńkos J. (1999). Podstawy juryslingwistyki: Język w prawie – prawo w języku. Warszawa: MUZA SA..” Stanowi to dodatkową trudność dla tłumacza, gdyż tłumaczenie owej terminologii nie polega jedynie na prostym przekładzie treści, lecz także na transponowaniu komunikatu zawartego w jednym systemie prawnym na komunikat mieszczący się w innym systemie prawa.