Historia Po zdobyciu Wrocławia przez wojska napoleońskie 5 stycznia 1807 r. rozpoczęto burzenie umocnień i zasypywanie fos Twierdzy Wrocław. Wydarzenie to spowodowało intensywny rozwój miasta, stworzenie m.in. promenad oraz przekazanie części terenów pofortyfikacyjnych dla nowo powstałego Uniwersytetu Wrocławskiego z przeznaczeniem stworzenia Ogrodu Botanicznego. Początkowo Ogród zajmował ok. 5 ha.
Pierwsze kolekcje roślin zaczęto gromadzić już w pierwszym roku funkcjonowania Ogrodu, wtedy również wybudowano pierwszą dużą szklarnię , , ), złożoną z trzech części – każda o innej temperaturze. Umożliwiło to przezimowanie roślin ze strefy umiarkowanej i subtropikalnej oraz utrzymanie gatunków wybitnie ciepłolubnych. Spośród pierwszych posadzonych w Ogrodzie drzew, kilka zachowało się do dziś, m.in. przy zachodnim końcu stawu – Dąb Przyjaźni (Quercus robur) posadzony w , grupa pomnikowych cisów (Taxsus baccata) oraz przypuszczalnie 10 lat starsze platany klonolistne (Platanus x acerifolia) – pierwszy przy północno-wschodnim końcu stawu, drugi przy wejściu od strony ul. Kanonii.