Jan Jabłoński (ur. 20 marca 1919 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 11 listopada 1999 w Białymstoku) – polski działacz komunistyczny i partyjny, poseł na Sejm PRL I kadencji, I sekretarz Komitetów Wojewódzkich PZPR w Szczecinie i Białymstoku.
Życiorys Syn Józefa i Małgorzaty, z zawodu hutnik szkła. W młodości należał do Komunistycznego Związku Młodzieży Polski. W 1937 skazany na trzy lata więzienia za działalność komunistyczną, z więzienia w Drohobyczu uwolniła go we wrześniu 1939 Armia Czerwona. Podjął następnie współpracę z radzieckimi władzami. W latach 1945–1947 zasiadał w Krajowej Radzie Narodowej z rekomendacji Związku Walki Młodych. Od 1945 członek Polskiej Partii Robotnicznej, następnie od grudnia 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Delegat na I i II Kongres PPR, Kongres Zjednoczeniowy oraz II Kongres PZPR. W ramach Polskiej Partii Robotniczej był I sekretarzem Komitetu Miejskiego w Piotrkowie Trybunalskim (1945), a także członkiem Komitetu Wojewódzkiego w Łodzi i Komitetu Łódzkiego. Do 1949 zajmował też stanowisko szefa wojewódzkiego oddziału Związku Walki Młodych w Piotrkowie Trybunalskim i Łodzi oraz w mieście Łodzi.