W 1907 został przeniesiony do Bośniacko-Hercegowińskiego Pułku Piechoty Nr 3 w Budapeszcie, dwa lata później do Węgierskiego Pułku Piechoty Nr 39 w miejscowości Brod nad Sawą, a w 1912 do Węgierskiego (slawońskiego) Pułku Piechoty Nr 78 w Osijeku. W szeregach tego oddziału wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach (1912–1913), a następnie walczył podczas I wojny światowej. 21 lipca 1915 dostał się do rosyjskiej niewoli. Przebywał w Łukojanowie, w ówczesnej guberni niżnonowogrodzkiej. W marcu 1918 wrócił z niewoli. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie: kadeta-zastępcy oficera (ze starszeństwem z 1 września 1893), porucznika (1 maja 1895), nadporucznika (1 listopada 1898) i kapitana (1 maja 1909).
Od 20 stycznia 1919 został przydzielony do pełnomocnika wojskowego Państwa Polskiego w Wiedniu. 7 maja 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austriacko-węgierskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika ze starszeństwem z 1 maja 1918.