Marian Ignacy Pisz (ur. 2 lutego 1887 w Krakowie, zm. ?) – major piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 2 lutego 1887 w Krakowie, w rodzinie Andrzeja. i Marianny z Bilów.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Nr 89 (11. kompania). Na stopień chorążego rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 4 sierpnia 1914. 25 stycznia 1915 ranny dostał się do niewoli.. Z niewoli wrócił 30 kwietnia 1918.
30 stycznia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 lipca 1917 i przydzielony z dniem 16 stycznia 1919 do Żandarmerii PolowejDz. Rozk. Wojsk. Nr 13 z 6 lutego 1919, poz. 456.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 14 z 8 lutego 1919, poz. 507.. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w żandarmerii, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Dywizjonie Żandarmerii Wojskowej Nr 4 w Łodzi. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 4 Dywizjonie Żandarmerii w Łodzi.