W 1941 roku Gregory Zilboorg opisał zaburzenie, które określił terminem "schizofrenia ambulatoryjna” (), uważając to zaburzenie za łagodną postać schizofrenii.
Ale kliniczne obserwacje i wnioski autorów zagranicznych to nie jedyne źródło teoretyczne, z którego czerpała radziecka teoria schizofrenii pełzającej. Opierała się ta teoria również na tradycjach rodzimych badań psychiatrycznych, do których Anatolij Smulewicz zalicza prace Lwa Rozensztejna (1933), Borisa Fridmana (1933), (1934), Gruni Suchariewej (1959), Olega Kierbikowa (1971), (1963) i in.. W oparciu o te koncepcje Andriej Snieżniewski i jego koledzy opracowali klasyfikację schizofrenii, gdzie schizofrenia pełzająca występuje jako samodzielna jednostka chorobowa. Zdaniem Lary Rzesnitzek, podstawę radzieckiej teorii schizofrenii pełzającej stanowi pojęcie schizofrenii utajonej w pracach Eugena Bleulera. W rosyjskiej wersji ICD-10 rozpatruje się zaburzenia, odpowiadające różnym wariantom schizofrenii pełzającej, poza rubryką „Schizofrenia” (F20) w odrębnej rubryce „Zaburzenia schizotypowe” (F21).