Nadużycie Za czasów ZSRR diagnoza "schizofrenia pełzająca", określona w polskich publikacjach jako schizofrenia bezobjawowa, służyła jako narzędzie do zwalczania przeciwników politycznych w ramach psychiatrii represyjnej w ZSRR Siemion Głuzman, Władimir Bukowski. Пособие по психиатрии для инакомыслящих (Psychiatria dla nieprawomyślnych, 1975). Ideologicznie podbudował to użycie Nikita Chruszczow w 1959 roku na łamach "Prawdy":
Stworzona została w moskiewskim Instytucie Psychiatrii Sądowej im. prof. W.P. Serbskiego. Ten typ schizofrenii zdefiniował w latach 60. XX wieku Andriej Snieżniewski jako postać, w której utajony proces chorobowy następuje bardzo powoli. Zdaniem Jurija Sawienki, głównym ideologiem niezmiernie szerokiego rozpoznawania schizofrenii pełzającej był prof. Anatolij Smulewicz, który przekształcił koncepcję Snieżniewskiego w sposób represjonowania dysydentów.