Poszerzył też znacznie ofertę przedsiębiorstwa – oprócz tradycyjnych norblinowskich wyrobów stołowych, uruchomił od 1894, w oparciu o specjalnie wybudowaną walcownię metali kolorowych, produkcję blachy mosiężnej i srebrnej, rur miedzianych i mosiężnych ciągnionych bez szwu i drutu mosiężnego, miedzianego i srebrnego. Dzięki temu, zatrudniając ponad 600 robotników i mając kapitał zakładowy w wysokości 1,5 miliona rubli, zajął ważną pozycję na rynku ogólnorosyjskim.
Zrezygnował w 1902 z kierowania zakładami, gdy ich rada nadzorczą nie zgodziła się na dalsze inwestycje. Następnie pracował w Petersburgu a potem w Warszawie w dużym banku «H. Wawelberg» (w 1913 przekształconym w «Bank Zachodni SA»), zajmując w nim kierownicze stanowiska. Czynny w działalności społecznej; w latach 1882–1883 prowadził zajęcia na Uniwersytecie Latającym w WarszawieJózef Miąso, Tajne nauczanie w Królestwie Polskim w świetle dokumentów władz rosyjskich, „Rozprawy z dziejów oświaty” t. 33, 1990, s. 61, wersja elektroniczna.
W niepodległej Polsce był w latach 1919–1920 ekspertem ekonomicznym przy Prezydium Rady Ministrów. Pochowany został na Starych Powązkach.