Z kolei wśród resztek jedzenia odnaleziono amerykańskie orzechy oleiste, co jest tym bardziej istotne, ponieważ w naturalnych warunkach nie występują one na północ od Nowego Brunszwiku. Ich obecność wskazuje więc na to, że nordyccy mieszkańcy osady, by je zdobyć musieli udać się dalej na południe. Odkryto również dowody świadczące o tym, że wikingowie polowali na różne miejscowe gatunki zwierzyny, ptaków i ryb. Jako że klimat L’Anse aux Meadows jest zbliżony do tego panującego na Grenlandii, to nie sprzyja to obfitości zwierzyny przez zbyt długi czas. W tym czasie bowiem większość zwierząt albo zapada w sen, albo wyrusza na południe. Z tego powodu zimy dla osadników musiały być bardzo trudne, więc wielu badaczy uważa, że osada była zamieszkiwana przez stosunkowo krótki czas. Nie wydaje się jednak by te głosy brały pod uwagę istnienie w tamtym czasie średniowiecznego optimum klimatycznego – zjawiska odpowiedzialnego za nazwanie przez Skandynawów Zieloną Wyspą później lodowatej Grenlandii.
W sagach thumb|240px|Mapa ekspansji wikingów
Odkrycie L’Anse aux Meadows sprowokowało podejrzenia, że osada może być Winlandią wzmiankowaną w nordyckich sagach.