W 1965 r. Stowarzyszenie Architektów Polskich ogłosiło konkurs, w wyniku którego wyłoniono koncepcję nowego dworca autobusowego, w miejscu skweru powstałego na wolnym od zabudowy terenie po zniszczonej podczas oblężenia Wrocławia zabudowie i parku (m.in. Kościół imienia Zbawiciela), po południowej stronie od ulicy Suchej. Budowa obiektu trwała ponad 20 lat, na co miały wpływ względy ekonomiczne. Zmieniano w tym czasie także zarówno zespół projektowy, jak i częściowo pierwotne założenia. W 1994 r. oddano do eksploatacji nowy dworzec autobusowy w kwartale ulic: Suchej, Borowskiej, Dyrekcyjnej i Joannitów.
Na rogu ulic Suchej i Borowskiej, po południowo-wschodniej stronie skrzyżowania, rośnie dąb szypułkowy – „Przewodnik”, który 12 czerwca 2003 r. uznany został za pomnik przyrody i wpisany do rejestru dolnośląskich pomników przyrody.
W latach 2010–2012 przeprowadzono rewitalizację Dworca Głównego. Koncepcję architektoniczno-urbanistyczną opracowała warszawska „Grupa5 – Architekci”. W jej ramach oprócz dostosowania obiektu do współczesnych potrzeb, z uwzględnieniem zachowana elementów historycznych, wybudowano między innymi tak zwany pawilon południowy przy ulicy Suchej, z wejściem do tunelu centralnego. W 2011 r.