W przyjętej deklaracji występował przeciwko istniejącemu systemowi rządów, nacjonalizmowi i antysemityzmowi oraz opowiadał się przeciwko totalitaryzmowi i za demokratycznym prawem wyborczym. Ruch klubów demokratycznych rozwijał się następnie również w innych miastach, m.in. w Krakowie i we LwowieChajn Leon, U źródeł powstania Klubów Demokratycznych, 1937-1939; [w:] "Najnowsze Dzieje Polski", t. XI, 1967, ss. 129–157.

Kluby Demokratyczne są szczególnie istotne dla pokazania, że sprzeciw wobec skrajnego nacjonalizmu i tendencji autorytarnych nie ograniczał się do socjalistów, komunistów i ludowców. Ich środowisko wywodziło się w znacznej mierze z inteligencji oraz części lewicy demokratycznej i legionowej, a jego program łączył obronę demokracji parlamentarnej z krytyką nacjonalizmu i antysemityzmu. W praktyce Kluby Demokratyczne współpracowały z PPS i Stronnictwem Ludowym, zachowując jednak własną odrębność polityczną. W 1938 ruch ten przekształcił się w Stronnictwo Demokratyczne. II wojna światowa Na początku II wojny światowej działacze antyfaszystowscy, m.in. członkowie Akcji Socjalistycznej czy Klasowych Związków Zawodowych, zasilali szeregi Robotniczej Brygady Obrony Warszawy oraz gdyńskich kosynierów (zwanych również czerwonymi kosynierami).