Prace projektowe ruszyły w Ośrodku Konstrukcji Lotniczych nr 2 (OKL nr 2) w Mielcu, kierowanym przez inż. Stanisława Jachyrę. W jego skład weszli: inż. Piotr Biegocki, inż. Marian Chybicki, inż. Edward Nowicki, inż. Kazimierz Kita, inż. Witold Merle, inż. Telesfor Myszka, inż. Janusz Olenderek, inż. Tadeusz Stępczyk i inni. Stanisław Jachyra, przy współpracy zespołu, opracował projekt wstępny na który składała się ogólna koncepcja, układ i zasadnicze elementy konstrukcji. W 1959 roku uzyskano akceptację projektu przez Aeroklub PRL. Zamawiający podjął decyzję o konieczności opracowania dwóch wersji samolotu: M-4 przeznaczonej do szkolenia i treningu oraz do akrobacji normalnej i odwróconej oraz M-4P przeznaczonej do lotów nawigacyjnych, w trudnych warunkach atmosferycznych, bez widoczności ziemi oraz lotów nocnych.
W 1959 r. ukończono podstawową dokumentację M-4 i rozpoczęto produkcję elementów konstrukcyjnych samolotu, które poddano próbom wytrzymałościowym i funkcjonalnym. W 1960 r. powstał prototyp, z powodu opóźnienia w pracach nad silnikiem WN-6B jego oblot nastąpił dopiero 7 września 1961 r. Kilka dni później został zaprezentowany na Wystawie Przemysłu lotniczego w Warszawie. Obloty przeprowadził pilot Tadeusz Gołębiewski.