Ġebel ġol-Baħar – domniemana świątynia megalityczna położona pod wodą u wybrzeży St. Julian’s na Malcie. Miejsce zostało zidentyfikowane w 1999 przez emerytowanego inwestora nieruchomości Huberta Zeitlmaira, zwolennika Zecharii Sitchina, ale nigdy nie została odpowiednio zbadana, a archeolodzy nie są przekonani, że znalezisko jest rzeczywiście świątynią.
Miejsce
Miejsce znaleziska znajduje się na podwodnym płaskowyżu, około 2 km od wybrzeża St. Julian’s. Płaskowyż ma wymiary 900 m x 500 m, a jego najwyższy punkt wydaje się być wykonany przez człowieka i znajduje się 19 m poniżej poziomu morza.
W miejscu tym znajdują się duże głazy, które zdaniem Zeitlmaira nie są wytworem natury, lecz zostały wykonane przez człowieka. Są one pokryte roślinnością. Zeitlmair opisuje je jako grupę trzech kamiennych kręgów z „pokojami” o średnicy od 9 do 11 metrów, z partiami o wysokości od 6 do 10 metrów. Wejście do budynku, do którego prowadzi „aleja”, jest skierowane na wschód. Na miejscu zaobserwowano również na dnie morskim ślady przypominające koleiny.