Wojewódzki Specjalistyczny Szpital im. dr. Władysława Biegańskiego (dawn. Miejski Szpital Zakaźny) – powstały w 1914 r. szpital, którego głównym profilem działalności jest leczenie pacjentów z chorobami zakaźnymi.
Historia Budowę szpitala rozpoczęto w 1911 r. z inicjatywy lekarza Edmunda Krakowskiego, późniejszego dyrektora i głównego lekarza szpitala (1914–1929), dzięki funduszom Fundacji Konstadtów, należącej do Miny i Hermana Konstadtów. Początkowo miał on pełnić funkcję szpitala dla żydowskich dzieci. Pomimo że w 1914 r. szpital był zrealizowany zaledwie w 2/3, to uruchomiono go po uzyskaniu zgody Łódzkiego Żydowskiego Towarzystwa Dobroczynności. W lipcu 1915 r. znajdowało się w nim miejsce dla 200 chorych na dur brzuszny oraz oddział dla 100 chorych na gruźlicę. Początkowo obiekt nosił nazwę Miejskiego Szpitala Zakaźnego. W latach 1918–1939 w obiekcie znajdowało się 360 łóżek i był dzierżawiony przez miasto. W trakcie II wojny światowej obiekt został przejęty przez władze niemieckie. Do pacjentów szpitala należeli m.in. więźniowie więzienia Radogoszcz. Szpital składał się wówczas z 10 baraków ogrzewanych piecami. W 1945 r. szpital przemianowano na Miejski Szpital nr 9. Był on znacznie zdewastowany po wojnie, a pacjenci szpitala leżeli w salach 16-17 łóżkowych.