Abraham Louis Niedermeyer (ur. 27 kwietnia 1802 w Nyon, zm. 14 marca 1861 w Paryżu) – szwajcarski kompozytor i pedagog.
Życiorys Początkowo uczył się muzyki u ojca, w latach 1817–1819 kształcił się w Wiedniu u Ignaza Moschelesa (fortepian) i Emanuela Aloysa Förstera (kompozycja). W 1819 roku przebywał we Włoszech, gdzie pobierał naukę u Vincenzo Fioravantiego w Rzymie i Niccolò Antonio Zingarelliego w Neapolu. Przyjaźnił się z Gioacchino Rossinim. Od 1821 roku pracował jako nauczyciel fortepianu w Genewie, a w latach 1834–1836 w instytucie Gaggii w Brukseli. Od 1836 roku mieszkał w Paryżu. W 1852 roku przekształcił istniejącą od 1818 roku szkołę muzyki kościelnej Alexandre’a-Étienne’a Chorona w nową uczelnię, zwaną École Niedermeyer. Dzięki osobistemu talentowi Niedermeyera jako pedagoga oraz dotacji państwowej szkoła ta stała się w niedługi czas wiodącym ośrodkiem kształcenia w zakresie chorału rzymskiego i klasycznej polifonii, zdobywając sobie międzynarodową sławę. Sam Niedermeyer, mimo iż był protestantem, zaangażowany był w ruch reformy liturgicznej w Kościele katolickim związany z ośrodkiem benedyktyńskim w Solesmes, prowadził badania nad liturgią rzymską i chorałem, organizował wykonania dawnej muzyki religijnej i zajmował się jej wydawaniem.