Łódzkie Chrześcijańskie Towarzystwo Dobroczynności (ŁChTD) – organizacja dobroczynna działająca w Łodzi w latach 1885–1940, której początki sięgają 1877 r. Skupiała luteranów i katolików, obok niej działało od 1899 Łódzkie Żydowskie Towarzystwo Dobroczynności.
Początki działalności charytatywnej Początki ŁChTD sięgają powołanego ad-hoc w 1845 r. Komitetu Opieki i Wsparcia Ubogich. Na jego czele stanął przemysłowiec Ludwik Geyer. Podobny komitet (znów na czele z Ludwikiem Geyerem) powołano w l.1861-1865.S. Pytlas, Wkład społeczności ewangelickiej w rozwój dobroczynności w Łodzi, [w]: Przeszłość Przyszłości. Z dziejów luteranizmu w Łodzi i regionie, Łódź 1998, s. 118-132.
Lata 1872–1873 oraz 1876 r. przyniosły ze sobą kryzysy ekonomiczne. W tym okresie w Łodzi upadło ponad 20 fabryk, dochodziło do zwolnień robotników, wzrosły ceny, a także pojawiły się fale strajków robotniczych oraz wzrost przestępczości. Łódzki magistrat w odpowiedzi na krytyczną sytuację wznowił roboty publiczne, natomiast grono fabrykantów utworzyło pierwsze, z założenia tymczasowe, towarzystwo dobroczynne o nazwie Komitet Wsparcia Biednych (KWB), który miał na celu wspieranie ubogiej warstwy społeczeństwa. Jednym z inicjatorów jego powstania był Karol Röver, dyrektor zakładów gazowych.