Rękopis nie zawiera wyłącznie herbów polskich i nie jest pochodzenia polskiego. Folio 119 r° przedstawia króla polskiego w stroju turniejowym, folia 119 v°—121 r° tarcze z herbami szlachty polskiej, ułożone szeregiem. Herbarz ten, wydał w 1890 roku niejaki Loredan Larchey pod tytułem: Ancien armorial equestre de la Toison d’or et de l'Europe au XV siede. Ponieważ herby polskie były wydawcy całkowicie obce, część, która ich dotyczyła odstąpił do opracowania baronowi Oskarowi de Watteville, który według Heleny Polaczkówny jak na cudzoziemca dał na heraldykę polską pogląd słuszny. Starał się zapoznać z herbarzem Jana Długosza, jednakże mimo to nie uniknął błędów. Przyjmując za średniowieczną nazwę techniczną herb (z niem. erben, heriter) dowiódł, że szlachta polska tworzyła herb czyli grupę lub klan, w której poszczególne rodziny wyróżniały się między sobą klejnotem przy tożsamości znaku rodowego w tarczy, a przy herbie Korczak za średniowiecznych reprezentantów tego rodu uważa Branickich.