Emil Dudziński prowadził natomiast w Krakowie własną grupę zawodniczek.
Początkowo pracował społecznie, pracę etatową w PZLA rozpoczął dopiero jesienią 1962. Bezpośrednio przed igrzyskami olimpijskimi w Tokio w 1964 został w miejsce Emila Dudzińskiego głównym trenerem kobiecej reprezentacji. Jeszcze przed igrzyskami jego zawodniczki poprawiły rekord świata w sztafecie 4 × 100 metrów (13 września 1964 – 44,2, w składzie Maria Piątkowska, Irena Kirszenstein, Halina Górecka i Ewa Kłobukowska)90 lat polskiej lekkoatletyki 1919-2009, wyd. PZLA, Warszawa 2009, s. 13., a Ewa Kłobukowska rekord Europy w biegu na 100 metrów (11,3 – 6 września 1964)90 lat polskiej lekkoatletyki 1919-2009, wyd. PZLA, Warszawa 2009, s. 14.. Poprowadził polskie zawodniczki do pięciu medali olimpijskich (złoto i rekord świata, z wynikiem 43,6, w sztafecie 4 × 100 metrów (w składzie: Teresa Ciepły, Irena Kirszenstein, Halina Górecka i Ewa Kłobukowska), srebrne medale na w skoku w dal i na 200 metrów (Irena Kirszenstein) oraz na 80 metrów przez płotki (Teresa Ciepły), a także brązowy medal na 100 metrów (Ewa Kłobukowska))Maciej Petruczenko Prześcignąć swój czas. Kariera Ireny Szewińskiej od kulis, wyd. Ringier Axel Springer Polska, Warszawa 2019, s. 81.90 lat polskiej lekkoatletyki 1919-2009, wyd. PZLA, Warszawa 2009, s. 17, 20, 21..